Storythai

 

หนังสือเล่มหนึ่ง,,,เค้าว่าความรักเป็นเหมือนปิศาจล่องหน

ปั่นป่วนจิตใจ สร้างเรื่องราวได้สารพัด

ทั้งที่เนื้อแท้นั้น,,,

.

.

.

"ไร้ตัวตน"

 

อากาศร้อนๆตอนบ่ายๆลากความคิดให้ลุกโดดออกจากเตียง

หลังจากหมกตัวอย่างไร้ความกระฉับกระเฉงมาหลายวันเต็ม

ออกไปหาคำตอบกับเจ้าสิ่งๆนั้น

"ความรัก" มีตัวตนจริงหรือ??

หรือสุดท้าย

จะเป็นเพียง "สุญญากาศที่เจือด้วยมโนสำนึก" เท่านั้น

 

คิดหัวเเตก,,,,,

ปัญหาโลกแตก,,,,,,

ไก่กาพอๆกับคำถามเด็กน้อย "ไก่กับไข่อะไรเกิดก่อน?"

 

หัวคิด มือเเละตายังคงซึมซับกับหนังสือเจ้าปัญหาเล่มเดิม

อ่านไป,,,,บางตอนเริ่มเห็นด้วย

ในขณะที่บางตอนอยากจะตะโกนเเย้งให้บ้านแตก!!!

ถ้าไม่ติดว่าพ่อกำลังนั่งสมาธิ

เเละแมวที่กร่างประหนึ่งเจ้าของบ้านกำลังนอนหลับ

.

.

.

.

.

 สุดท้าย,,,,ก็ผสมกลมกลืนคำตอบออกมาเอง

เรียกว่า มั่วจนหายข้องใจก็ไม่ผิด 55 555

 

"ความรัก" ไม่ได้เป็นสุญญากาศที่เจือด้วยมโนสำนึก

เเต่ก็ใกล้เคียง,,,,

เป็น "อากาศ" ที่บวกกับความคิด บวกกับศรัทธาของผู้ที่มีรัก

ไม่สามารถจับต้องได้

เเต่ไม่ไร้ตัวตน ^^

.

.

.

.

เพราะความบางเบาเช่นนี้เองมั๊ง คนถึงได้พยายามที่จะสร้างรูปร่างให้มัน

เพราะรับรู้ได้ถึงการมีอยู่ จึงปรารถนาจะสัมผัสจับต้อง

หากไร้ตัวตนในสายตาของผู้คน ก็คงจะไม่ได้รับความสนใจ

และไม่ถูกแปรรูปไปมากมาย,,,,,

 

 

คนสร้างตัวตนของความรัก ด้วยการมี "ผู้เป็นที่รัก"

เป็นตัวแทนของอากาศบางเบา เป็นจุดมุ่งหมาย

ที่เหมือนรวมเอาอากาศเเละศรัทธานั้น มาปั้นเป็นตัวตน

 

"ความรักหน้าตาประมาณไหน ความรักจะใจดีแบบเธอไหม"

 

เพลงเขาถาม??? ^^

ถ้าให้ตอบ คงไม่มีอะไรง่ายเท่านี้

"ความรัก...ก็หน้าเหมือนเธอผู้ถูกรักนั่นเเหละ"

 

หน้าตาของความรัก,,,ในบางครั้งอาจไม่ได้สวยงาม

หรือแม้เเต่บางครั้ง,,,,ไม่จำเป็นต้องสมประกอบ

ความรัก

ไม่ได้มีริมฝีปากสีชมพู หรือแก้มแดงระเรื่อ,,,,ไปเสียทุกครั้ง

บางทีหน้าตาของความรัก อาจเป็นใบหน้าโทรมๆเปื้อนเหงื่อ

มีเพียงริ้วรอยของกาลเวลา มากกว่ารอยประทับของเครื่องสำอางค์...

 

กลิ่นของความรัก,,,อาจไม่จำเป็นต้องหอมหวานเหมือนน้ำหอม

ไม่ได้ติดจมูกแบบกลิ่นดอกไม้

เพียงแค่แป้งเด็กแคร์ แป้งเย็นตรางู กลิ่นสบู่ก้อนละ 10 บาท

หรือบางทีอาจเป็นเพียงกลิ่นเหงื่อ หรือควันไฟ

 

เสียงของความรัก,,,,อาจไม่ใช่เสียงไพเราะจากสวรรค์

อาจไม่ใช่เสียงระฆังวิวาห์จากโบสถ์คริสต์

บางทีอาจเป็นคำว่า "ฮัลโหล" สั้นๆ ในโทรศัพท์.....เเค่นั้น

 

"ความรัก" ก็เเค่นั้น....

แค่บุคคลผู้ถูกรัก....ซึ่งเป็นคนธรรมดา

เท่านั้นเอง

.

.

.

"คุณคงไม่มีวันรู้ว่าความรักหน้าตาอย่างไร หากหัวใจยังไม่มีภาพของผู้ถูกรัก"

 

_____________________________

 

มุมน้อยๆ ::

 เมื่อเจ้าของไดอารี่เริ่มเพ้อ

จากการอ่านนิยายรักวันละหนึ่งเล่ม เล่นอินเตอร์เน็ต

นอนฝัน ไม่ออกไปพบไปเจอผู้คน

ทำให้โลกเล็กๆ อิ่มเอมกับความฝัน,,,,, ^^

วันสุดท้ายเเล้วก่อนที่พรุ่งนี้จะกลับสู่วงจรวุ่นวาย

ขอสูดความฝันให้เต็มปอดเถอะ

 

ซู๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!!

 

อ่าห์.....ชื่นใจ

.

.

.

ยังยิ้มได้ ^^

แม้เป็นช่วงเวลาที่ทำอะไรไม่ได้

กับความรู้สึกในหัวใจลึกๆ

ได้เเต่ภาวนา.....

ให้สิ่งสำคัญของเธอผู้เป็นที่รักของฉัน

กลับมาไวๆ

ฉันไม่ได้หวังอะไร...

มากกว่าให้หน้าตาความรักของฉัน

.

.

.

^_______________^

ยิ้มกว้างๆ

 

(ป.ล. รูปก๊อปมา เห็นว่าสวยดีค่ะ)

 

 

ที่เห็นบ่อยๆในหนังภาพยนตร์

พระ-นางหากไม่ถูกฟ้าส่งมาให้คู่กัน

ก็มักเป็นรักเเต่เเรกพบ รวดเร็ว รุนแรง

เเต่ในชีวิตจริง

ที่เราเห็นบ่อยๆ

ใครคนหนึ่งร้องไห้ และมีอีกคนอยู่ใกล้ๆ

เราหัวเราะ เขาก็อยู่ใกล้ๆ

รถเสีย เขาก็เป็นคนที่ขับรถมารับ

เรายิ้ม เขาก็ยิ้มไปกับเรา

เราร้องไห้...

ปากเขาบอก "จะร้องไปทำไม"

สายตาบอกเชิญร้องได้ ฉันไม่ไปไหนหรอก

ใจเราเลยเริ่มคิดดังๆ

ดีจังที่มีเธอ

เป็นตอนนั้นเองที่เราเข้าใจว่าอะไรคือ "รัก"

^

^

จากหนังสืออีกมุมมองของความรู้สึก  หน้า 202

เห็นว่ามันน่ารักดี,,,,

.

.

เเต่หากเป็นอย่างนั้น ฉันคนนี้ก็คงยังไม่เข้าใจอยู่ดี

ว่าอะไรคือรัก

5555 5 5

 

ยังรอไหวน่า....(บอกตัวเอง)

ก็วันนี้ยังไม่ได้ทำรถเสียสักหน่อยนี่นา -*-

55555 5 55 5

 

 

เพลงไม่ได้มีนัย,,,,,เเค่เพราะดี 5555 5

ก็เธอไม่ได้ทำให้ฉันคลั่งไคล้นี่นา,,,,,

เธอไม่ได้ทำอะไร,,,,,สติฉันก็ยังดี

และเเค่มีความสุขที่ได้รักเธอ ^^

 

หนังสือเล่มหนึ่ง,,,เค้าว่าความรักเป็นเหมือนปิศาจล่องหน

ปั่นป่วนจิตใจ สร้างเรื่องราวได้สารพัด

ทั้งที่เนื้อแท้นั้น,,,

.

.

.

"ไร้ตัวตน"

 

อากาศร้อนๆตอนบ่ายๆลากความคิดให้ลุกโดดออกจากเตียง

หลังจากหมกตัวอย่างไร้ความกระฉับกระเฉงมาหลายวันเต็ม

ออกไปหาคำตอบกับเจ้าสิ่งๆนั้น

"ความรัก" มีตัวตนจริงหรือ??

หรือสุดท้าย

จะเป็นเพียง "สุญญากาศที่เจือด้วยมโนสำนึก" เท่านั้น

 

คิดหัวเเตก,,,,,

ปัญหาโลกแตก,,,,,,

ไก่กาพอๆกับคำถามเด็กน้อย "ไก่กับไข่อะไรเกิดก่อน?"

 

หัวคิด มือเเละตายังคงซึมซับกับหนังสือเจ้าปัญหาเล่มเดิม

อ่านไป,,,,บางตอนเริ่มเห็นด้วย

ในขณะที่บางตอนอยากจะตะโกนเเย้งให้บ้านแตก!!!

ถ้าไม่ติดว่าพ่อกำลังนั่งสมาธิ

เเละแมวที่กร่างประหนึ่งเจ้าของบ้านกำลังนอนหลับ

.

.

.

.

.

 สุดท้าย,,,,ก็ผสมกลมกลืนคำตอบออกมาเอง

เรียกว่า มั่วจนหายข้องใจก็ไม่ผิด 55 555

 

"ความรัก" ไม่ได้เป็นสุญญากาศที่เจือด้วยมโนสำนึก

เเต่ก็ใกล้เคียง,,,,

เป็น "อากาศ" ที่บวกกับความคิด บวกกับศรัทธาของผู้ที่มีรัก

ไม่สามารถจับต้องได้

เเต่ไม่ไร้ตัวตน ^^

.

.

.

.

เพราะความบางเบาเช่นนี้เองมั๊ง คนถึงได้พยายามที่จะสร้างรูปร่างให้มัน

เพราะรับรู้ได้ถึงการมีอยู่ จึงปรารถนาจะสัมผัสจับต้อง

หากไร้ตัวตนในสายตาของผู้คน ก็คงจะไม่ได้รับความสนใจ

และไม่ถูกแปรรูปไปมากมาย,,,,,

 

 

คนสร้างตัวตนของความรัก ด้วยการมี "ผู้เป็นที่รัก"

เป็นตัวแทนของอากาศบางเบา เป็นจุดมุ่งหมาย

ที่เหมือนรวมเอาอากาศเเละศรัทธานั้น มาปั้นเป็นตัวตน

 

"ความรักหน้าตาประมาณไหน ความรักจะใจดีแบบเธอไหม"

 

เพลงเขาถาม??? ^^

ถ้าให้ตอบ คงไม่มีอะไรง่ายเท่านี้

"ความรัก...ก็หน้าเหมือนเธอผู้ถูกรักนั่นเเหละ"

 

หน้าตาของความรัก,,,ในบางครั้งอาจไม่ได้สวยงาม

หรือแม้เเต่บางครั้ง,,,,ไม่จำเป็นต้องสมประกอบ

ความรัก

ไม่ได้มีริมฝีปากสีชมพู หรือแก้มแดงระเรื่อ,,,,ไปเสียทุกครั้ง

บางทีหน้าตาของความรัก อาจเป็นใบหน้าโทรมๆเปื้อนเหงื่อ

มีเพียงริ้วรอยของกาลเวลา มากกว่ารอยประทับของเครื่องสำอางค์...

 

กลิ่นของความรัก,,,อาจไม่จำเป็นต้องหอมหวานเหมือนน้ำหอม

ไม่ได้ติดจมูกแบบกลิ่นดอกไม้

เพียงแค่แป้งเด็กแคร์ แป้งเย็นตรางู กลิ่นสบู่ก้อนละ 10 บาท

หรือบางทีอาจเป็นเพียงกลิ่นเหงื่อ หรือควันไฟ

 

เสียงของความรัก,,,,อาจไม่ใช่เสียงไพเราะจากสวรรค์

อาจไม่ใช่เสียงระฆังวิวาห์จากโบสถ์คริสต์

บางทีอาจเป็นคำว่า "ฮัลโหล" สั้นๆ ในโทรศัพท์.....เเค่นั้น

 

"ความรัก" ก็เเค่นั้น....

แค่บุคคลผู้ถูกรัก....ซึ่งเป็นคนธรรมดา

เท่านั้นเอง

.

.

.

"คุณคงไม่มีวันรู้ว่าความรักหน้าตาอย่างไร หากหัวใจยังไม่มีภาพของผู้ถูกรัก"

 

_____________________________

 

มุมน้อยๆ ::

 เมื่อเจ้าของไดอารี่เริ่มเพ้อ

จากการอ่านนิยายรักวันละหนึ่งเล่ม เล่นอินเตอร์เน็ต

นอนฝัน ไม่ออกไปพบไปเจอผู้คน

ทำให้โลกเล็กๆ อิ่มเอมกับความฝัน,,,,, ^^

วันสุดท้ายเเล้วก่อนที่พรุ่งนี้จะกลับสู่วงจรวุ่นวาย

ขอสูดความฝันให้เต็มปอดเถอะ

 

ซู๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!!

 

อ่าห์.....ชื่นใจ

.

.

.

ยังยิ้มได้ ^^

แม้เป็นช่วงเวลาที่ทำอะไรไม่ได้

กับความรู้สึกในหัวใจลึกๆ

ได้เเต่ภาวนา.....

ให้สิ่งสำคัญของเธอผู้เป็นที่รักของฉัน

กลับมาไวๆ

ฉันไม่ได้หวังอะไร...

มากกว่าให้หน้าตาความรักของฉัน

.

.

.

^_______________^

ยิ้มกว้างๆ

 

(ป.ล. รูปก๊อปมา เห็นว่าสวยดีค่ะ)

 

 

ที่เห็นบ่อยๆในหนังภาพยนตร์

พระ-นางหากไม่ถูกฟ้าส่งมาให้คู่กัน

ก็มักเป็นรักเเต่เเรกพบ รวดเร็ว รุนแรง

เเต่ในชีวิตจริง

ที่เราเห็นบ่อยๆ

ใครคนหนึ่งร้องไห้ และมีอีกคนอยู่ใกล้ๆ

เราหัวเราะ เขาก็อยู่ใกล้ๆ

รถเสีย เขาก็เป็นคนที่ขับรถมารับ

เรายิ้ม เขาก็ยิ้มไปกับเรา

เราร้องไห้...

ปากเขาบอก "จะร้องไปทำไม"

สายตาบอกเชิญร้องได้ ฉันไม่ไปไหนหรอก

ใจเราเลยเริ่มคิดดังๆ

ดีจังที่มีเธอ

เป็นตอนนั้นเองที่เราเข้าใจว่าอะไรคือ "รัก"

^

^

จากหนังสืออีกมุมมองของความรู้สึก  หน้า 202

เห็นว่ามันน่ารักดี,,,,

.

.

เเต่หากเป็นอย่างนั้น ฉันคนนี้ก็คงยังไม่เข้าใจอยู่ดี

ว่าอะไรคือรัก

5555 5 5

 

ยังรอไหวน่า....(บอกตัวเอง)

ก็วันนี้ยังไม่ได้ทำรถเสียสักหน่อยนี่นา -*-

55555 5 55 5

 

 

เพลงไม่ได้มีนัย,,,,,เเค่เพราะดี 5555 5

ก็เธอไม่ได้ทำให้ฉันคลั่งไคล้นี่นา,,,,,

เธอไม่ได้ทำอะไร,,,,,สติฉันก็ยังดี

และเเค่มีความสุขที่ได้รักเธอ ^^

นั่งฟังเพลง,,,,

.

.

.

จังหวะน่ารัก เนื้อร้อง ทำนอง

ฟังกี่ทีๆก็อดที่จะยิ้มไม่ได้เลย,,,,

 

^________________^"

ยิ้มให้ตัวเองที่หน้าจอคอมพิวเตอร์

.

.

.

เวลานี้,,,,

ขอพักอารมณ์เหงาๆไว้สักพักเเล้วกันนะ

ดึงตัวเองกลับมาจากโลกส่วนตัว

กลับมายังเมืองวุ่นวายที่มีพระอาทิตย์หนึ่งดวง

มีคนเดินเต็มถนน,,,,,,

รู้ไหม??

เมื่องวุ่นวายแบบนั้นก็ยังมีมุมสบายอยู่ ^^

 

สวนสาธารณะสีเขียว

อากาศร้อนๆ,,,,มันร้องเรียก

ให้ออกไปเดินดูต้นไม้ใบหญ้าเสียบ้าง

ออกไปสูดสีเขียวให้เต็มตา....

หากมัวนั่งจมน้ำตา,,,

คุณลมร้อนที่มาเคาะประตูบ้านคงน่าสงสาร

เกินไป,,,,,

(ก็เปลี่ยวมาหลายหน้าเกินเเล้วน่ะ)

 

 

วันเวลาผ่านไปช้าๆกับการนอนตีพุง

ตื่นบ่าย ออกเดินเที่ยวเล่น  ดูหนัง เพลินไปคนเดียว ^^

อารมณ์ที่ไม่หวังอะไรมันสุขแบบนี้มั๊ง,,,,,,

คิดถึงพอประมาณ ยิ้มเมื่ออยากยิ้มให้

บางทีการไม่รับรู้ มันก็ไม่ทำให้เราทรมาน

ไม่อยากรู้อะไรเลย.

.

.

.

ยอมแล้วค่ะ,,,,

ยอมเป็นคนโง่อยู่ในโลกกลมๆแคบๆ

มันคงสบายกว่าการออกไปรับรู้

"อยากเป็นสัตวในเขาดินจัง"

(อย่าเพิ่งคิดว่าบ้านะ 5555  55 5 )

เสียงของธรรมชาติรอบกาย ใบไม้สีเขียว

ในดินแดนที่เวลาหมุนช้ากว้าปกติ

ชอบนะ ^^

 

ยากยืนอยู่ตรงตำแหน่งนี้ไปนานๆ

โลกของฉัน ^^

 

 

 

เค้าว่ากันว่า,,,,

"ร้องเพลงให้ต้นไม้ฟัง เล้วจะโตไว"

เปิดเพลงนี้ให้ต้นไม้ของฉันฟัง

,

,

,

,

รู้สึกรู้สมอะไรไหมเนี่ยยยย 555 55

 

ต้นไม้ "ของฉัน"

 

>___<"

 

 

 ฉันก็เลยเก็บไปคิดเอาเอง,,,จะโทษก็โทษท่าทีที่เธอทำ

                          "ให้ฉันหวัง" 

 

 

 

หนังสือเล่มหนึ่ง,,,เค้าว่าความรักเป็นเหมือนปิศาจล่องหน

ปั่นป่วนจิตใจ สร้างเรื่องราวได้สารพัด

ทั้งที่เนื้อแท้นั้น,,,

.

.

.

"ไร้ตัวตน"

 

อากาศร้อนๆตอนบ่ายๆลากความคิดให้ลุกโดดออกจากเตียง

หลังจากหมกตัวอย่างไร้ความกระฉับกระเฉงมาหลายวันเต็ม

ออกไปหาคำตอบกับเจ้าสิ่งๆนั้น

"ความรัก" มีตัวตนจริงหรือ??

หรือสุดท้าย

จะเป็นเพียง "สุญญากาศที่เจือด้วยมโนสำนึก" เท่านั้น

 

คิดหัวเเตก,,,,,

ปัญหาโลกแตก,,,,,,

ไก่กาพอๆกับคำถามเด็กน้อย "ไก่กับไข่อะไรเกิดก่อน?"

 

หัวคิด มือเเละตายังคงซึมซับกับหนังสือเจ้าปัญหาเล่มเดิม

อ่านไป,,,,บางตอนเริ่มเห็นด้วย

ในขณะที่บางตอนอยากจะตะโกนเเย้งให้บ้านแตก!!!

ถ้าไม่ติดว่าพ่อกำลังนั่งสมาธิ

เเละแมวที่กร่างประหนึ่งเจ้าของบ้านกำลังนอนหลับ

.

.

.

.

.

 สุดท้าย,,,,ก็ผสมกลมกลืนคำตอบออกมาเอง

เรียกว่า มั่วจนหายข้องใจก็ไม่ผิด 55 555

 

"ความรัก" ไม่ได้เป็นสุญญากาศที่เจือด้วยมโนสำนึก

เเต่ก็ใกล้เคียง,,,,

เป็น "อากาศ" ที่บวกกับความคิด บวกกับศรัทธาของผู้ที่มีรัก

ไม่สามารถจับต้องได้

เเต่ไม่ไร้ตัวตน ^^

.

.

.

.

เพราะความบางเบาเช่นนี้เองมั๊ง คนถึงได้พยายามที่จะสร้างรูปร่างให้มัน

เพราะรับรู้ได้ถึงการมีอยู่ จึงปรารถนาจะสัมผัสจับต้อง

หากไร้ตัวตนในสายตาของผู้คน ก็คงจะไม่ได้รับความสนใจ

และไม่ถูกแปรรูปไปมากมาย,,,,,

 

 

คนสร้างตัวตนของความรัก ด้วยการมี "ผู้เป็นที่รัก"

เป็นตัวแทนของอากาศบางเบา เป็นจุดมุ่งหมาย

ที่เหมือนรวมเอาอากาศเเละศรัทธานั้น มาปั้นเป็นตัวตน

 

"ความรักหน้าตาประมาณไหน ความรักจะใจดีแบบเธอไหม"

 

เพลงเขาถาม??? ^^

ถ้าให้ตอบ คงไม่มีอะไรง่ายเท่านี้

"ความรัก...ก็หน้าเหมือนเธอผู้ถูกรักนั่นเเหละ"

 

หน้าตาของความรัก,,,ในบางครั้งอาจไม่ได้สวยงาม

หรือแม้เเต่บางครั้ง,,,,ไม่จำเป็นต้องสมประกอบ

ความรัก

ไม่ได้มีริมฝีปากสีชมพู หรือแก้มแดงระเรื่อ,,,,ไปเสียทุกครั้ง

บางทีหน้าตาของความรัก อาจเป็นใบหน้าโทรมๆเปื้อนเหงื่อ

มีเพียงริ้วรอยของกาลเวลา มากกว่ารอยประทับของเครื่องสำอางค์...

 

กลิ่นของความรัก,,,อาจไม่จำเป็นต้องหอมหวานเหมือนน้ำหอม

ไม่ได้ติดจมูกแบบกลิ่นดอกไม้

เพียงแค่แป้งเด็กแคร์ แป้งเย็นตรางู กลิ่นสบู่ก้อนละ 10 บาท

หรือบางทีอาจเป็นเพียงกลิ่นเหงื่อ หรือควันไฟ

 

เสียงของความรัก,,,,อาจไม่ใช่เสียงไพเราะจากสวรรค์

อาจไม่ใช่เสียงระฆังวิวาห์จากโบสถ์คริสต์

บางทีอาจเป็นคำว่า "ฮัลโหล" สั้นๆ ในโทรศัพท์.....เเค่นั้น

 

"ความรัก" ก็เเค่นั้น....

แค่บุคคลผู้ถูกรัก....ซึ่งเป็นคนธรรมดา

เท่านั้นเอง

.

.

.

"คุณคงไม่มีวันรู้ว่าความรักหน้าตาอย่างไร หากหัวใจยังไม่มีภาพของผู้ถูกรัก"

 

_____________________________

 

มุมน้อยๆ ::

 เมื่อเจ้าของไดอารี่เริ่มเพ้อ

จากการอ่านนิยายรักวันละหนึ่งเล่ม เล่นอินเตอร์เน็ต

นอนฝัน ไม่ออกไปพบไปเจอผู้คน

ทำให้โลกเล็กๆ อิ่มเอมกับความฝัน,,,,, ^^

วันสุดท้ายเเล้วก่อนที่พรุ่งนี้จะกลับสู่วงจรวุ่นวาย

ขอสูดความฝันให้เต็มปอดเถอะ

 

ซู๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!!

 

อ่าห์.....ชื่นใจ

.

.

.

ยังยิ้มได้ ^^

แม้เป็นช่วงเวลาที่ทำอะไรไม่ได้

กับความรู้สึกในหัวใจลึกๆ

ได้เเต่ภาวนา.....

ให้สิ่งสำคัญของเธอผู้เป็นที่รักของฉัน

กลับมาไวๆ

ฉันไม่ได้หวังอะไร...

มากกว่าให้หน้าตาความรักของฉัน

.

.

.

^_______________^

ยิ้มกว้างๆ

 

(ป.ล. รูปก๊อปมา เห็นว่าสวยดีค่ะ)

 

 

ที่เห็นบ่อยๆในหนังภาพยนตร์

พระ-นางหากไม่ถูกฟ้าส่งมาให้คู่กัน

ก็มักเป็นรักเเต่เเรกพบ รวดเร็ว รุนแรง

เเต่ในชีวิตจริง

ที่เราเห็นบ่อยๆ

ใครคนหนึ่งร้องไห้ และมีอีกคนอยู่ใกล้ๆ

เราหัวเราะ เขาก็อยู่ใกล้ๆ

รถเสีย เขาก็เป็นคนที่ขับรถมารับ

เรายิ้ม เขาก็ยิ้มไปกับเรา

เราร้องไห้...

ปากเขาบอก "จะร้องไปทำไม"

สายตาบอกเชิญร้องได้ ฉันไม่ไปไหนหรอก

ใจเราเลยเริ่มคิดดังๆ

ดีจังที่มีเธอ

เป็นตอนนั้นเองที่เราเข้าใจว่าอะไรคือ "รัก"

^

^

จากหนังสืออีกมุมมองของความรู้สึก  หน้า 202

เห็นว่ามันน่ารักดี,,,,

.

.

เเต่หากเป็นอย่างนั้น ฉันคนนี้ก็คงยังไม่เข้าใจอยู่ดี

ว่าอะไรคือรัก

5555 5 5

 

ยังรอไหวน่า....(บอกตัวเอง)

ก็วันนี้ยังไม่ได้ทำรถเสียสักหน่อยนี่นา -*-

55555 5 55 5

 

 

เพลงไม่ได้มีนัย,,,,,เเค่เพราะดี 5555 5

ก็เธอไม่ได้ทำให้ฉันคลั่งไคล้นี่นา,,,,,

เธอไม่ได้ทำอะไร,,,,,สติฉันก็ยังดี

และเเค่มีความสุขที่ได้รักเธอ ^^

นั่งฟังเพลง,,,,

.

.

.

จังหวะน่ารัก เนื้อร้อง ทำนอง

ฟังกี่ทีๆก็อดที่จะยิ้มไม่ได้เลย,,,,

 

^________________^"

ยิ้มให้ตัวเองที่หน้าจอคอมพิวเตอร์

.

.

.

เวลานี้,,,,

ขอพักอารมณ์เหงาๆไว้สักพักเเล้วกันนะ

ดึงตัวเองกลับมาจากโลกส่วนตัว

กลับมายังเมืองวุ่นวายที่มีพระอาทิตย์หนึ่งดวง

มีคนเดินเต็มถนน,,,,,,

รู้ไหม??

เมื่องวุ่นวายแบบนั้นก็ยังมีมุมสบายอยู่ ^^

 

สวนสาธารณะสีเขียว

อากาศร้อนๆ,,,,มันร้องเรียก

ให้ออกไปเดินดูต้นไม้ใบหญ้าเสียบ้าง

ออกไปสูดสีเขียวให้เต็มตา....

หากมัวนั่งจมน้ำตา,,,

คุณลมร้อนที่มาเคาะประตูบ้านคงน่าสงสาร

เกินไป,,,,,

(ก็เปลี่ยวมาหลายหน้าเกินเเล้วน่ะ)

 

 

วันเวลาผ่านไปช้าๆกับการนอนตีพุง

ตื่นบ่าย ออกเดินเที่ยวเล่น  ดูหนัง เพลินไปคนเดียว ^^

อารมณ์ที่ไม่หวังอะไรมันสุขแบบนี้มั๊ง,,,,,,

คิดถึงพอประมาณ ยิ้มเมื่ออยากยิ้มให้

บางทีการไม่รับรู้ มันก็ไม่ทำให้เราทรมาน

ไม่อยากรู้อะไรเลย.

.

.

.

ยอมแล้วค่ะ,,,,

ยอมเป็นคนโง่อยู่ในโลกกลมๆแคบๆ

มันคงสบายกว่าการออกไปรับรู้

"อยากเป็นสัตวในเขาดินจัง"

(อย่าเพิ่งคิดว่าบ้านะ 5555  55 5 )

เสียงของธรรมชาติรอบกาย ใบไม้สีเขียว

ในดินแดนที่เวลาหมุนช้ากว้าปกติ

ชอบนะ ^^

 

ยากยืนอยู่ตรงตำแหน่งนี้ไปนานๆ

โลกของฉัน ^^

 

 

 

เค้าว่ากันว่า,,,,

"ร้องเพลงให้ต้นไม้ฟัง เล้วจะโตไว"

เปิดเพลงนี้ให้ต้นไม้ของฉันฟัง

,

,

,

,

รู้สึกรู้สมอะไรไหมเนี่ยยยย 555 55

 

ต้นไม้ "ของฉัน"

 

>___<"

 

 

 ฉันก็เลยเก็บไปคิดเอาเอง,,,จะโทษก็โทษท่าทีที่เธอทำ

                          "ให้ฉันหวัง" 

 

 

 

 

เพลงรัก....คนรัก....ความรัก....

สามสิ่ง...

...

.

"จำเป็นต้องโยงใยเป็นวงกันไปเสมอไหม"

เคยพยายามหาคำตอบให้ตัวเอง....เรื่อยมา

 

บนเเท๊กซี่เงียบๆระหว่างทางกลับบ้าน

เดียวดายพอให้ใจหดหู่ได้ชั่วขณะ

ไม่มีเเม้เสียงวิทยุเเผ่วเบา...ไม่มีการพูดจา..

.

.

ได้แต่มองเบาะข้างๆแล้วถอนหายใจ

นานเเค่ไหนเเล้วหนอ....ที่นั่งเเท๊กซี่คนเดียวแบบนี้เสมอ

...

.

"นานมากเเล้ว"

 

ท่าทางเหมือนคุณคนขับจะได้ยินแล้ว

เสียง "เฮ้อ..." ที่ไม่ได้ต้งใจนั้น

วิทยุจึงถูกเปิดไปยังคลื่นเพลงที่ค่อนข้างวัยรุ่น

แบบที่คิดว่าปกติเขาคงไม่ได้ฟัง (ไม่รู้เอาอะไรตัดสิน)

ยิ้มให้เขาเบาๆผ่านทางกระจกหลัง....

"ขอบคุณนะคะที่ช่วยทำลายความเงียบ"

^^

 

เพลงๆหนึ่งดังจากคลื่นวิทยุ

ไม่ได้ฟังครั้งเเรกหรอก...

เเต่รู้สึกได้ว่าตัวเองตั้งใจฟัง...มากกว่าทุกครั้ง

ร้องคลองุบงิบเบาๆ

เพลงเพราะจังเลย ......^^

 

"....แค่คนหนึ่งคนกับหัวใจให้เธอ หมดไปเลยที่ฉันมี

จะเป็นจะตายจะร้ายดี ไม่เเคร์ ไม่เเคยจะหวั่นไหว

จะมีเเต่เธอที่แสนดีร่วมทาง ตราบจนวันที่สิ้นใจ....

...

.

.

เริ่มรู้จักความหมาย ของคืนวัน"

 

เพลงนี้ชื่อเพลง "เพียงเธอ"

พอฟังเเล้วก็ทำให้คิดถึง "คนที่รัก"

ยิ้มไปกับมัน....ทั้งๆที่วันนี้ยังคงเดินคนเดียว

แล้วจู่ๆคำตอบก็วิ่งเข้ามาในสมองเอง...

 

แบบนี้สินะ...

ที่เค้าเรียกกันว่า "เส้นผมบังภูเขา"

เราชอบคิดเรื่องง่ายๆให้เป็นเรื่องยากเสมอเลย...

 

ความรัก....แม้เป็นเพียงความรู้สึกที่อยู่กับตัวเรา

เเต่ไม่มีใครจะบังคับความรัก แล้วเอาความรัก ไปผูกกับสิ่งใดๆได้

ความรักมีอิสระ และสวยงามในตัวเอง...

.

.

เสมอมา...และเสมอไป

 

เงื่อนไขยุ่งยากเกิดเพียงเพราะสมองโง่เขลา

ที่ผูกติดความรักให้ยุ่งยาก

ทำความรักให้เป็นเหมือนเชือกบ่วง

ผูกตัวเอง.....ไว้กับสิ่งที่เรียกว่า "คนรัก"

ทั้งที่คนรัก...ก็เเค่ปุถุชนธรรมดาเหมือนเรา

แบกรับอะไรๆได้เท่ากับเรา

เเต่ปากที่บอกว่ารัก....กลับโยนความคาดหวังกองใหญ่

ไว้บนบ่าของคนที่รักกันอย่างเลือดเย็น

เพื่ออะไร ??

 

"เราต้องอยู่ด้วยกัน เราเป็นของกันเเละกัน เราต้องแบ่งเบากัน"

รักเขาหรือรักตัวเองหนอ....

.

.

.

เคยคิดแบบนี้เช่นกัน และปัจจุบัน...

ก็ยังคงมีเสี้ยวความคิดเหลือ....เพราะฉันก็คือปุถุชน

ที่อวดอ้างไม่ได้ว่าเข้าใจความรักอย่างถ่องเเท้...

 

เเต่อย่างน้อยวันนี้ ระยะทางยาวๆที่เดินมา

ก็สอนให้รู้ได้สิ่งหนึ่งว่า....รัก มีหนทางมากกว่าที่สายตามอง

รักที่เราคาดหวัง และรักที่เราต้องการ ไม่ใช่ความรักที่ต้องเกิดขึ้น

 

เพราะเราบังคับมันไม่ได้....

 

สิ่งที่เราควบคุมได้มีเพียงความคิดเเละจิตใจตัวเอง

จะรักอย่างไร....

และมีความสุขอย่างไรกับสิ่งที่มันเกิดขึ้นเเล้ว

"ปรับตัวเข้าหาโลก ไม่ใช่ปรับโลกเข้าหาตัว"

 

หากมองรักด้วยสายตาที่ไม่มืดบอดนัก

คงได้เห็นว่า,,,,

 "รัก....สวยงามกว่าเพียงเเค่การ...เป็นคนเคียงข้างกัน"

..

.

.

ได้คำตอบแล้วในคำถาม

.

.

..

เพลงรัก คนรัก และความรัก ไม่จำเป็นต้องโยงใยกันเป็นวง

เพราะเพลงรัก....เป็นเพียงสื่อของความรัก

ความรัก,,,,ไม่ใช่สิ่งที่ควรใช้ผูกมัด....คนรัก

และไม่ใช่เพียงคนรักและถูกรัก,,,,ที่สามารถร้องเพลงรัก

เพียงมีความรู้สึก,,,,เพียงมีหัวใจ

.

.

.

 

 

คิดว่าสิ่งที่ตอบตัวเองนี้ไม่ผิดนัก

เพราะทุกในวันนี้....ก็ไม่ได้มีคนรักอย่างใครเขา

มีเพียงความรัก....และปรารถนาดี....

...

.

.

เเต่ก็ยังคงร้องเพลงรักแล้วมีความสุข ^^

 ร้อง,,,,คิดถึงคนๆหนึ่ง

และ.... "ยิ้มออกมาได้"

"รู้สึกไปตามเพลงได้"

.

.

เเม้ "ไม่ใช่คนรักกัน"

แม้ "ไม่ใช่ผู้ถูกรัก"

^^

..

.

 

 

"สายตาเป็นยังไง อาจจะเห็นเเค่ที่ไกลๆ เเต่ฉันยังอยู่ตรงนี้"

 

หนังสือเล่มหนึ่ง,,,เค้าว่าความรักเป็นเหมือนปิศาจล่องหน

ปั่นป่วนจิตใจ สร้างเรื่องราวได้สารพัด

ทั้งที่เนื้อแท้นั้น,,,

.

.

.

"ไร้ตัวตน"

 

อากาศร้อนๆตอนบ่ายๆลากความคิดให้ลุกโดดออกจากเตียง

หลังจากหมกตัวอย่างไร้ความกระฉับกระเฉงมาหลายวันเต็ม

ออกไปหาคำตอบกับเจ้าสิ่งๆนั้น

"ความรัก" มีตัวตนจริงหรือ??

หรือสุดท้าย

จะเป็นเพียง "สุญญากาศที่เจือด้วยมโนสำนึก" เท่านั้น

 

คิดหัวเเตก,,,,,

ปัญหาโลกแตก,,,,,,

ไก่กาพอๆกับคำถามเด็กน้อย "ไก่กับไข่อะไรเกิดก่อน?"

 

หัวคิด มือเเละตายังคงซึมซับกับหนังสือเจ้าปัญหาเล่มเดิม

อ่านไป,,,,บางตอนเริ่มเห็นด้วย

ในขณะที่บางตอนอยากจะตะโกนเเย้งให้บ้านแตก!!!

ถ้าไม่ติดว่าพ่อกำลังนั่งสมาธิ

เเละแมวที่กร่างประหนึ่งเจ้าของบ้านกำลังนอนหลับ

.

.

.

.

.

 สุดท้าย,,,,ก็ผสมกลมกลืนคำตอบออกมาเอง

เรียกว่า มั่วจนหายข้องใจก็ไม่ผิด 55 555

 

"ความรัก" ไม่ได้เป็นสุญญากาศที่เจือด้วยมโนสำนึก

เเต่ก็ใกล้เคียง,,,,

เป็น "อากาศ" ที่บวกกับความคิด บวกกับศรัทธาของผู้ที่มีรัก

ไม่สามารถจับต้องได้

เเต่ไม่ไร้ตัวตน ^^

.

.

.

.

เพราะความบางเบาเช่นนี้เองมั๊ง คนถึงได้พยายามที่จะสร้างรูปร่างให้มัน

เพราะรับรู้ได้ถึงการมีอยู่ จึงปรารถนาจะสัมผัสจับต้อง

หากไร้ตัวตนในสายตาของผู้คน ก็คงจะไม่ได้รับความสนใจ

และไม่ถูกแปรรูปไปมากมาย,,,,,

 

 

คนสร้างตัวตนของความรัก ด้วยการมี "ผู้เป็นที่รัก"

เป็นตัวแทนของอากาศบางเบา เป็นจุดมุ่งหมาย

ที่เหมือนรวมเอาอากาศเเละศรัทธานั้น มาปั้นเป็นตัวตน

 

"ความรักหน้าตาประมาณไหน ความรักจะใจดีแบบเธอไหม"

 

เพลงเขาถาม??? ^^

ถ้าให้ตอบ คงไม่มีอะไรง่ายเท่านี้

"ความรัก...ก็หน้าเหมือนเธอผู้ถูกรักนั่นเเหละ"

 

หน้าตาของความรัก,,,ในบางครั้งอาจไม่ได้สวยงาม

หรือแม้เเต่บางครั้ง,,,,ไม่จำเป็นต้องสมประกอบ

ความรัก

ไม่ได้มีริมฝีปากสีชมพู หรือแก้มแดงระเรื่อ,,,,ไปเสียทุกครั้ง

บางทีหน้าตาของความรัก อาจเป็นใบหน้าโทรมๆเปื้อนเหงื่อ

มีเพียงริ้วรอยของกาลเวลา มากกว่ารอยประทับของเครื่องสำอางค์...

 

กลิ่นของความรัก,,,อาจไม่จำเป็นต้องหอมหวานเหมือนน้ำหอม

ไม่ได้ติดจมูกแบบกลิ่นดอกไม้

เพียงแค่แป้งเด็กแคร์ แป้งเย็นตรางู กลิ่นสบู่ก้อนละ 10 บาท

หรือบางทีอาจเป็นเพียงกลิ่นเหงื่อ หรือควันไฟ

 

เสียงของความรัก,,,,อาจไม่ใช่เสียงไพเราะจากสวรรค์

อาจไม่ใช่เสียงระฆังวิวาห์จากโบสถ์คริสต์

บางทีอาจเป็นคำว่า "ฮัลโหล" สั้นๆ ในโทรศัพท์.....เเค่นั้น

 

"ความรัก" ก็เเค่นั้น....

แค่บุคคลผู้ถูกรัก....ซึ่งเป็นคนธรรมดา

เท่านั้นเอง

.

.

.

"คุณคงไม่มีวันรู้ว่าความรักหน้าตาอย่างไร หากหัวใจยังไม่มีภาพของผู้ถูกรัก"

 

_____________________________

 

มุมน้อยๆ ::

 เมื่อเจ้าของไดอารี่เริ่มเพ้อ

จากการอ่านนิยายรักวันละหนึ่งเล่ม เล่นอินเตอร์เน็ต

นอนฝัน ไม่ออกไปพบไปเจอผู้คน

ทำให้โลกเล็กๆ อิ่มเอมกับความฝัน,,,,, ^^

วันสุดท้ายเเล้วก่อนที่พรุ่งนี้จะกลับสู่วงจรวุ่นวาย

ขอสูดความฝันให้เต็มปอดเถอะ

 

ซู๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!!

 

อ่าห์.....ชื่นใจ

.

.

.

ยังยิ้มได้ ^^

แม้เป็นช่วงเวลาที่ทำอะไรไม่ได้

กับความรู้สึกในหัวใจลึกๆ

ได้เเต่ภาวนา.....

ให้สิ่งสำคัญของเธอผู้เป็นที่รักของฉัน

กลับมาไวๆ

ฉันไม่ได้หวังอะไร...

มากกว่าให้หน้าตาความรักของฉัน

.

.

.

^_______________^

ยิ้มกว้างๆ

 

(ป.ล. รูปก๊อปมา เห็นว่าสวยดีค่ะ)

 

 

ที่เห็นบ่อยๆในหนังภาพยนตร์

พระ-นางหากไม่ถูกฟ้าส่งมาให้คู่กัน

ก็มักเป็นรักเเต่เเรกพบ รวดเร็ว รุนแรง

เเต่ในชีวิตจริง

ที่เราเห็นบ่อยๆ

ใครคนหนึ่งร้องไห้ และมีอีกคนอยู่ใกล้ๆ

เราหัวเราะ เขาก็อยู่ใกล้ๆ

รถเสีย เขาก็เป็นคนที่ขับรถมารับ

เรายิ้ม เขาก็ยิ้มไปกับเรา

เราร้องไห้...

ปากเขาบอก "จะร้องไปทำไม"

สายตาบอกเชิญร้องได้ ฉันไม่ไปไหนหรอก

ใจเราเลยเริ่มคิดดังๆ

ดีจังที่มีเธอ

เป็นตอนนั้นเองที่เราเข้าใจว่าอะไรคือ "รัก"

^

^

จากหนังสืออีกมุมมองของความรู้สึก  หน้า 202

เห็นว่ามันน่ารักดี,,,,

.

.

เเต่หากเป็นอย่างนั้น ฉันคนนี้ก็คงยังไม่เข้าใจอยู่ดี

ว่าอะไรคือรัก

5555 5 5

 

ยังรอไหวน่า....(บอกตัวเอง)

ก็วันนี้ยังไม่ได้ทำรถเสียสักหน่อยนี่นา -*-

55555 5 55 5

 

 

เพลงไม่ได้มีนัย,,,,,เเค่เพราะดี 5555 5

ก็เธอไม่ได้ทำให้ฉันคลั่งไคล้นี่นา,,,,,

เธอไม่ได้ทำอะไร,,,,,สติฉันก็ยังดี

และเเค่มีความสุขที่ได้รักเธอ ^^

นั่งฟังเพลง,,,,

.

.

.

จังหวะน่ารัก เนื้อร้อง ทำนอง

ฟังกี่ทีๆก็อดที่จะยิ้มไม่ได้เลย,,,,

 

^________________^"

ยิ้มให้ตัวเองที่หน้าจอคอมพิวเตอร์

.

.

.

เวลานี้,,,,

ขอพักอารมณ์เหงาๆไว้สักพักเเล้วกันนะ

ดึงตัวเองกลับมาจากโลกส่วนตัว

กลับมายังเมืองวุ่นวายที่มีพระอาทิตย์หนึ่งดวง

มีคนเดินเต็มถนน,,,,,,

รู้ไหม??

เมื่องวุ่นวายแบบนั้นก็ยังมีมุมสบายอยู่ ^^

 

สวนสาธารณะสีเขียว

อากาศร้อนๆ,,,,มันร้องเรียก

ให้ออกไปเดินดูต้นไม้ใบหญ้าเสียบ้าง

ออกไปสูดสีเขียวให้เต็มตา....

หากมัวนั่งจมน้ำตา,,,

คุณลมร้อนที่มาเคาะประตูบ้านคงน่าสงสาร

เกินไป,,,,,

(ก็เปลี่ยวมาหลายหน้าเกินเเล้วน่ะ)

 

 

วันเวลาผ่านไปช้าๆกับการนอนตีพุง

ตื่นบ่าย ออกเดินเที่ยวเล่น  ดูหนัง เพลินไปคนเดียว ^^

อารมณ์ที่ไม่หวังอะไรมันสุขแบบนี้มั๊ง,,,,,,

คิดถึงพอประมาณ ยิ้มเมื่ออยากยิ้มให้

บางทีการไม่รับรู้ มันก็ไม่ทำให้เราทรมาน

ไม่อยากรู้อะไรเลย.

.

.

.

ยอมแล้วค่ะ,,,,

ยอมเป็นคนโง่อยู่ในโลกกลมๆแคบๆ

มันคงสบายกว่าการออกไปรับรู้

"อยากเป็นสัตวในเขาดินจัง"

(อย่าเพิ่งคิดว่าบ้านะ 5555  55 5 )

เสียงของธรรมชาติรอบกาย ใบไม้สีเขียว

ในดินแดนที่เวลาหมุนช้ากว้าปกติ

ชอบนะ ^^

 

ยากยืนอยู่ตรงตำแหน่งนี้ไปนานๆ

โลกของฉัน ^^

 

 

 

เค้าว่ากันว่า,,,,

"ร้องเพลงให้ต้นไม้ฟัง เล้วจะโตไว"

เปิดเพลงนี้ให้ต้นไม้ของฉันฟัง

,

,

,

,

รู้สึกรู้สมอะไรไหมเนี่ยยยย 555 55

 

ต้นไม้ "ของฉัน"

 

>___<"

 

 

 ฉันก็เลยเก็บไปคิดเอาเอง,,,จะโทษก็โทษท่าทีที่เธอทำ

                          "ให้ฉันหวัง" 

 

 

 

 

เพลงรัก....คนรัก....ความรัก....

สามสิ่ง...

...

.

"จำเป็นต้องโยงใยเป็นวงกันไปเสมอไหม"

เคยพยายามหาคำตอบให้ตัวเอง....เรื่อยมา

 

บนเเท๊กซี่เงียบๆระหว่างทางกลับบ้าน

เดียวดายพอให้ใจหดหู่ได้ชั่วขณะ

ไม่มีเเม้เสียงวิทยุเเผ่วเบา...ไม่มีการพูดจา..

.

.

ได้แต่มองเบาะข้างๆแล้วถอนหายใจ

นานเเค่ไหนเเล้วหนอ....ที่นั่งเเท๊กซี่คนเดียวแบบนี้เสมอ

...

.

"นานมากเเล้ว"

 

ท่าทางเหมือนคุณคนขับจะได้ยินแล้ว

เสียง "เฮ้อ..." ที่ไม่ได้ต้งใจนั้น

วิทยุจึงถูกเปิดไปยังคลื่นเพลงที่ค่อนข้างวัยรุ่น

แบบที่คิดว่าปกติเขาคงไม่ได้ฟัง (ไม่รู้เอาอะไรตัดสิน)

ยิ้มให้เขาเบาๆผ่านทางกระจกหลัง....

"ขอบคุณนะคะที่ช่วยทำลายความเงียบ"

^^

 

เพลงๆหนึ่งดังจากคลื่นวิทยุ

ไม่ได้ฟังครั้งเเรกหรอก...

เเต่รู้สึกได้ว่าตัวเองตั้งใจฟัง...มากกว่าทุกครั้ง

ร้องคลองุบงิบเบาๆ

เพลงเพราะจังเลย ......^^

 

"....แค่คนหนึ่งคนกับหัวใจให้เธอ หมดไปเลยที่ฉันมี

จะเป็นจะตายจะร้ายดี ไม่เเคร์ ไม่เเคยจะหวั่นไหว

จะมีเเต่เธอที่แสนดีร่วมทาง ตราบจนวันที่สิ้นใจ....

...

.

.

เริ่มรู้จักความหมาย ของคืนวัน"

 

เพลงนี้ชื่อเพลง "เพียงเธอ"

พอฟังเเล้วก็ทำให้คิดถึง "คนที่รัก"

ยิ้มไปกับมัน....ทั้งๆที่วันนี้ยังคงเดินคนเดียว

แล้วจู่ๆคำตอบก็วิ่งเข้ามาในสมองเอง...

 

แบบนี้สินะ...

ที่เค้าเรียกกันว่า "เส้นผมบังภูเขา"

เราชอบคิดเรื่องง่ายๆให้เป็นเรื่องยากเสมอเลย...

 

ความรัก....แม้เป็นเพียงความรู้สึกที่อยู่กับตัวเรา

เเต่ไม่มีใครจะบังคับความรัก แล้วเอาความรัก ไปผูกกับสิ่งใดๆได้

ความรักมีอิสระ และสวยงามในตัวเอง...

.

.

เสมอมา...และเสมอไป

 

เงื่อนไขยุ่งยากเกิดเพียงเพราะสมองโง่เขลา

ที่ผูกติดความรักให้ยุ่งยาก

ทำความรักให้เป็นเหมือนเชือกบ่วง

ผูกตัวเอง.....ไว้กับสิ่งที่เรียกว่า "คนรัก"

ทั้งที่คนรัก...ก็เเค่ปุถุชนธรรมดาเหมือนเรา

แบกรับอะไรๆได้เท่ากับเรา

เเต่ปากที่บอกว่ารัก....กลับโยนความคาดหวังกองใหญ่

ไว้บนบ่าของคนที่รักกันอย่างเลือดเย็น

เพื่ออะไร ??

 

"เราต้องอยู่ด้วยกัน เราเป็นของกันเเละกัน เราต้องแบ่งเบากัน"

รักเขาหรือรักตัวเองหนอ....

.

.

.

เคยคิดแบบนี้เช่นกัน และปัจจุบัน...

ก็ยังคงมีเสี้ยวความคิดเหลือ....เพราะฉันก็คือปุถุชน

ที่อวดอ้างไม่ได้ว่าเข้าใจความรักอย่างถ่องเเท้...

 

เเต่อย่างน้อยวันนี้ ระยะทางยาวๆที่เดินมา

ก็สอนให้รู้ได้สิ่งหนึ่งว่า....รัก มีหนทางมากกว่าที่สายตามอง

รักที่เราคาดหวัง และรักที่เราต้องการ ไม่ใช่ความรักที่ต้องเกิดขึ้น

 

เพราะเราบังคับมันไม่ได้....

 

สิ่งที่เราควบคุมได้มีเพียงความคิดเเละจิตใจตัวเอง

จะรักอย่างไร....

และมีความสุขอย่างไรกับสิ่งที่มันเกิดขึ้นเเล้ว

"ปรับตัวเข้าหาโลก ไม่ใช่ปรับโลกเข้าหาตัว"

 

หากมองรักด้วยสายตาที่ไม่มืดบอดนัก

คงได้เห็นว่า,,,,

 "รัก....สวยงามกว่าเพียงเเค่การ...เป็นคนเคียงข้างกัน"

..

.

.

ได้คำตอบแล้วในคำถาม

.

.

..

เพลงรัก คนรัก และความรัก ไม่จำเป็นต้องโยงใยกันเป็นวง

เพราะเพลงรัก....เป็นเพียงสื่อของความรัก

ความรัก,,,,ไม่ใช่สิ่งที่ควรใช้ผูกมัด....คนรัก

และไม่ใช่เพียงคนรักและถูกรัก,,,,ที่สามารถร้องเพลงรัก

เพียงมีความรู้สึก,,,,เพียงมีหัวใจ

.

.

.

 

 

คิดว่าสิ่งที่ตอบตัวเองนี้ไม่ผิดนัก

เพราะทุกในวันนี้....ก็ไม่ได้มีคนรักอย่างใครเขา

มีเพียงความรัก....และปรารถนาดี....

...

.

.

เเต่ก็ยังคงร้องเพลงรักแล้วมีความสุข ^^

 ร้อง,,,,คิดถึงคนๆหนึ่ง

และ.... "ยิ้มออกมาได้"

"รู้สึกไปตามเพลงได้"

.

.

เเม้ "ไม่ใช่คนรักกัน"

แม้ "ไม่ใช่ผู้ถูกรัก"

^^

..

.

 

 

"สายตาเป็นยังไง อาจจะเห็นเเค่ที่ไกลๆ เเต่ฉันยังอยู่ตรงนี้"

กาลครั้งหนึ่ง,,,,,

.

.

.

ที่ปลายทางแห่งหมู่บ้านกลางหุบเขาธรรมดาๆ

เด็กหญิงตัวน้อยนั่งอยู่ในบ้านมืดเพียงลำพัง

สองหูนิ่งฟังเสียงประสานของสายฝนที่กระทบหน้าต่างกระจก

จังหวะบรรเลงซ้ำเเล้วซ้ำเล่า....เปาะ,,,แปะ,,,เปาะ,,,แปะ

พาให้สมองหยุดนิ่ง

สองตามองลอยๆออกไปยังฟ้าครึ้มกว้าง

มองหา "สายรุ้ง",,,,ที่ใครว่ากันว่าสวยหนักหนา

สิ่งที่ไม่เคยได้เห็นแม้เพียงครั้ง...

เพราะสายฝนยังพร่ำหล่น....ไม่ลืมหูลืมตา

.

.

"ก๊อกๆ" .... เสียงแปลกหูดังก้องในบ้านทึมๆ

เรียกให้เด็กหญิงมองหาต้นตอ...

ประสาทสองหูตื่นตัวรับสิ่งแปลกใหม่...

หลังจากฟังจังหวะซ้ำๆของสายฝนมาทั้งชีวิต

เธอเดินวนเวียนหาสาเหตุของสิ่งแปลกประหลาดนั้น

จนมาหยุดอยู่ที่ "บานประตู"

 

 

..."ใครกันนะมาทำเสียงประหลาด"...

ความคิดไร้เดียงสาเริ่มเคลื่อนไหว พร้อมกับ

มือที่ยื่นออกสัมผัสบานประตูไม้คร่ำคร่า สายตามองสำรวจ....

จิตใจที่รักษาสภาพปกติลังเลชั่วเข็มนาทีเดิน...เเต่สุดท้าย ก็พ่ายเเพ้...

แพ้ต่อสิ่งแปลกใหม่...แพ้ต่อความตื่นเต้น!!

 

...เด็กหญิงเรียนรู้ที่จะเปิดประตูออกไปหาคนข้างนอกเป็นครั้งเเรก...

 

เรียนในสิ่งที่ไม่รู้เลย...ว่าจะเปลี่ยนแปลงตัวเธอ.........

.

.

ตลอดกาล

 

ใครคนนั้นยิ้มใจดี...มืออุ่นๆที่ได้สัมผัสชวนให้หลงไหล

เมื่อเทียบกับสัมผัสเย็นชืดของเก้าอี้และโต๊ะไม้

เสียงอ่อนโยนนั้นน่าฟัง ไม่กระด้างดั่งเสียงฝนพรำ

 

 "สายรุ้งไม่มีทางมาหาหากเราไม่วิ่งตาม"

 

เธอเชื่อวาจาเขาอย่างง่ายดาย

สองขาออกก้าวเดินไปในร่มสีเขียวที่เขาเป็นคนถือ

เด็กหญิงได้รู้จักการ "ยิ้ม" เป็นครั้งเเรกกับสิ่งที่เขาสัญญา

"จะไปตามหาสายรุ้งด้วยกัน"

 

เเต่เพียงไม่กี่โค้งที่พ้นผ่าน

 

เขากลับผลักเธอตกข้างทางอย่างไม่ใยดี...

สิ่งที่สัญญากลายเป็นเพียงอากาศธาตุ เธอนั่งอยู่ตรงนั้น

เนื้อตัวเปียกปอน สั่นเทา....

ได้รู้จักการ "ร้องไห้" เป็นครั้งแรก

เมื่อหัวเข่าเป็นแผล,,,,เจ็บเหลือเกิน

และจมปลักอยู่อย่างนั้นเนิ่นนาน....ภายใต้สายฝน

 

เธอ "เสียใจ",,,,

 

เเต่สิ่งที่ได้กลับมากลับทำให้เข้มเเข็งอย่างน่าประหลาด

เธอเริ่มเรียนรู้ช้าๆว่าแผลสามารถจางหายด้วยวันเวลา

แม้จะนานผ่านมา....เเต่เด็กหญิงก็ลุกขึ้นเดินอีกครั้ง....

หนทางที่ก้าวไปไม่ได้นำทางกลับบ้าน

หากเเต่มุ่งตามหา "สายรุ้ง" ต่อไป

 

ระหว่างทางมีทั้งคนยิ้มให้ หรือคนที่มาผลักให้ล้ม

หลายคนมีมืออุ่นให้กุม แต่กลับพบว่ามืออีกข้างนั้นมีคนกุมอยู่ก่อนแล้ว

หลายคนมีน้ำเสียงอ่อนโยน "จะตามหาสายรุ้งไปกับเธอ"

เเต่ก็พูดแบบนั้นกับผู้ร่วมทางอีกหลายคน

หลายคนเหมือนจะเดินร่วมทาง เเต่เพียงพ้นทางแยก

,,,ก็จากไป,,,

 

เธอเรียนรู้ที่จะเข้มแข็งกับสิ่งเหล่านั้นเรื่อยมา

และก็ได้เข้าใจ,,,,ว่า "ยากเหลือเกิน"

 

หลายทีที่เหนื่อยเกินเข้มเเข็ง....เด็กหญิงทรุดตัวลงนั่งกลางทาง

ทำได้เพียงซุกหน้ากับฝ่ามือให้มิดแล้วร้องไห้เงียบๆ

กระนั้นดวงตาก็ยังมองหา...สิ่งเดิม

.

.

.

.

"รอใครหรือ??"

เธอออกปากถาม "คนร่มแดง"

หลังจากเฝ้ามองเเผ่นหลังนั้นเงียบๆเนิ่นนาน

ขณะที่นั่งลงร้องไห้

 

"รอคนไปตามหาสายรุ้งด้วยกัน"

คำตอบทำให้เด็กหญิงดีใจแทบกระโดด...ก่อนจะพบว่า "ไม่ใช่เลย"

คนร่มแดงมีเพียงรอยยิ้มให้เสมอ....ขณะที่เด็กหญิงเริ่มปักหลัก

ลงลึก...ทุกที............ทุกที

สองมือพยายามลากจูงให้คนร่มแดงออกมาจากที่ตรงนั้น

ขนม น้ำ และคำพูดมากมายอย่างที่ไม่เคยหลุดจากปาก...

กลับพูดออกมาอย่างง่ายดาย

 

"ไปด้วยกันนะ"

"ฉันเป็นห่วงเธอ"

"ฉันคิดถึง"

 

เธอพูด....โดยไม่เรียนรู้ถึงผลของมันเลย

จนวันหนึ่ง....คนร่มแดงคงไม่สบายใจ

เขายื่นร่มในมือให้เธอถือ .....

และวิ่งออกไปเงียบๆคนเดียวท่ามกลางฝนกระหน่ำ

เพียงสิ่งเดียวที่เหลือไว้ให้คือ

"คำขอบคุณ"

 

เด็กหญิงกำร่มแน่นที่ตรงนั้น....เธอยิ้ม....ทั้งน้ำตา

เสียใจที่ไม่สามารถเดินไปหาสายรุ้งพร้อมกับคนๆนั้นได้

แต่ก็ดีใจ....ที่เขายังใจดีกับเธอ....ดีใจที่เขาเพียงจากไป

ไม่ใช่ผลักเธอลงข้างทางเมื่อเดินไปด้วยกันแล้ว

แผ่นหลังของคนที่เคยถือร่มแดงลับตาไปเมื่อเด็กหญิงออกเดินอีกครั้ง

เป้าหมายยังคงมองหา "สายรุ้ง"

แต่กลับมีหวังเล็กๆอีกอย่าง....ที่ปลายทาง....คงพบเจ้าของร่มคนนั้น

....อยู่ที่รุ้งงามด้วยกัน....

 

เป็นครั้งเเรกที่เด็กหญิงได้เรียนรู้ "ความไร้เหตุผล"

เเม้จะรู้ว่าคนๆนั้นไม่ต้องการตามหาสายรุ้งร่วมกับเธอ

แต่ก็ยังยินดีเดินตามไปเงียบๆ

"หวังเพียงได้พบหน้า...."

"หวังเพียงจะเเน่ใจว่า...เค้าคนนั้นก็ได้พบสายรุ้งเเละไม่หลงทาง"

 

 

นิทานคงจบหากการเดินทางยังคงดำเนินไป

หากมีเพียงใจที่มุ่งมั่น....

แต่ปัจจัยแท้จริงในโลก

กลับผันผวนกว่านั้นนัก....

 

 

เมื่อวันหนึ่ง

เด็กหญิงได้พบกับ "ต้นไม้"

เพื่อนข้างทางที่ยิ้มให้ และยินดีเมื่อเธอขอนั่งไปพักอิง

ต้นไม้กลับทำให้ใจไหว เมื่อ "ไม่ผลักไส แต่ก็ไม่โอบกอด"

ต้นไม้ไม่เคยเอ่ยว่าอยากออกเดินไปตามสายรุ้งด้วยกัน

แต่กลับให้พักพิงประดุจผู้มีความรู้สึกพิเศษต่อกัน

 

"ต้นไม้จะอยากเห็นสายรุ้งด้วยกันไหมนะ"

 

 

 

คำถามยังคงกังวาน ในวันนี้ที่นั่งพิงอยู่ตรงโคนต้นไม้

ความ "สับสน" ก่อเกิดในใจเด็กหญิง เป็นสิ่งแปลกใหม่ที่รู้สึก

 

"ยังอยากเดินไป เพื่อพบเจ้าของร่มแดงที่ปลายทาง"

ทุกครั้งที่หลับตา ภาพรอยยิ้มและคำขอบคุณยังคงเรียกหา

ยังคงอยากมองสายรุ้งร่วมกับเขา....เหมือนเดิม

 

แต่ที่ต้นไม้ต้นนี้....มีที่ให้พักกายได้นิ่งๆ

รองรับความเหนื่อยหน่าย อ่อนล้าไว้อย่างไม่ปริปาก

 

"เด็กหญิงควรทำอย่างไร"

"และสถานการณ์ตรงหน้า...คืออะไรกันแน่"

.

.

.

.

.

.

.

.

"ต้นไม้ที่แสนคลุมเครือ"

บางทีการที่ต้นไม้ซึบซับหัวใจล้าๆนี้ไว้ อาจเพียงเพราะ

"สงสาร" หรือ "เวทนา"

อาจเป็นเพราะ.....มีกิ่งก้าน ก็อยากใช้...

ที่ไม่ปริปาก อาจเพียงเพราะ

ต้นไม้ไม่เคยรู้สึกอะไร....กับเพียงคนผ่านทางที่ฟุ้งซ่าน

และสุดท้าย.....

 ต้นไม่อาจไม่ได้อยากก้าวเดินออกจากที่ตรงนั้นเลยก็ได้....

 

 

เด็กหญิงฟุ้งซ่าน,,,,แล้วก็คงต้องนั่งลงร้องไห้กลางฝนคนเดียวใช่ไหม

.

.

.

 

ปวดหัวใจจัง,,,,,

.

.

.

.

อัพไดไม่รู้เรื่องอีกแล้ว

 

 

 

 

คงมีความหมายใดซ่อนอยู่ ในการรอคอยที่แสนนาน

คงจะมีซักวันฉันคงได้เจอ

.

.

"คงจะมีรักจริงรออยู่ ที่ดินแดนใดซักแห่ง"

 

_________________ ____________ _________________________

 

มีใครบางคนให้คำนิยาม...ว่ารักคือความทุกข์

แตกต่างกับฉันที่มองว่ารักคือความสุข...

อาจจะเหนื่อยบางครั้ง อาจจะเจ็บบางที

แต่ก็ยิ้มได้เรื่อยมา,,,,

.

.

อาจจะต้องผิดหวังก็ไม่เป็นไร

อย่างน้อยฉันเคยได้รักเธอ รักด้วยการไม่หวังอะไร

ก็รู้ฉันเองก็ยังไม่ใช่......ไม่ต้องการอะไรทั้งนั้น

อย่างน้อยฉันได้เรียนรู้ ได้เข้าใจ,,,

ทุกนาทีที่ฉันมีเธอ,,,,รักคือความสุขที่ยิ่งใหญ่

และมีความหมายมากมาย........จริงจริง

 

ความพยายามที่ทำเพื่อเธอ จะขอทำต่อไป

แค่มีรอยยิ้มของเธอส่งมา ก็ชื่นใจ

หากมีวันพรุ่งนี้ เธอจะตอบตกลง

ก็คงจะคุ้มค่ามากมาย,,,,

แต่ถ้าต้องผิดหวัง ก็ไม่เสียใจ

.

.

อย่างน้อยฉันเคยได้รักเธอ รักด้วยการไม่หวังอะไร

ก็รู้ฉันเองก็ยังไม่ใช่......ไม่ต้องการอะไรทั้งนั้น

อย่างน้อยฉันได้เรียนรู้ ได้เข้าใจ,,,

ทุกนาทีที่ฉันมีเธอ,,,,รักคือความสุขที่ยิ่งใหญ่

และมีความหมายมากมาย........จริงจริง

 

ขอบคุณผู้ที่เขียนเพลงนี้,,,,,

บางทีทุกสิ่งที่อยากจะบอก....คงเป็นแบบนี้ :))

 

"อย่างน้อย....."

 

 

 

 

หนังสือเล่มหนึ่ง,,,เค้าว่าความรักเป็นเหมือนปิศาจล่องหน

ปั่นป่วนจิตใจ สร้างเรื่องราวได้สารพัด

ทั้งที่เนื้อแท้นั้น,,,

.

.

.

"ไร้ตัวตน"

 

อากาศร้อนๆตอนบ่ายๆลากความคิดให้ลุกโดดออกจากเตียง

หลังจากหมกตัวอย่างไร้ความกระฉับกระเฉงมาหลายวันเต็ม

ออกไปหาคำตอบกับเจ้าสิ่งๆนั้น

"ความรัก" มีตัวตนจริงหรือ??

หรือสุดท้าย

จะเป็นเพียง "สุญญากาศที่เจือด้วยมโนสำนึก" เท่านั้น

 

คิดหัวเเตก,,,,,

ปัญหาโลกแตก,,,,,,

ไก่กาพอๆกับคำถามเด็กน้อย "ไก่กับไข่อะไรเกิดก่อน?"

 

หัวคิด มือเเละตายังคงซึมซับกับหนังสือเจ้าปัญหาเล่มเดิม

อ่านไป,,,,บางตอนเริ่มเห็นด้วย

ในขณะที่บางตอนอยากจะตะโกนเเย้งให้บ้านแตก!!!

ถ้าไม่ติดว่าพ่อกำลังนั่งสมาธิ

เเละแมวที่กร่างประหนึ่งเจ้าของบ้านกำลังนอนหลับ

.

.

.

.

.

 สุดท้าย,,,,ก็ผสมกลมกลืนคำตอบออกมาเอง

เรียกว่า มั่วจนหายข้องใจก็ไม่ผิด 55 555

 

"ความรัก" ไม่ได้เป็นสุญญากาศที่เจือด้วยมโนสำนึก

เเต่ก็ใกล้เคียง,,,,

เป็น "อากาศ" ที่บวกกับความคิด บวกกับศรัทธาของผู้ที่มีรัก

ไม่สามารถจับต้องได้

เเต่ไม่ไร้ตัวตน ^^

.

.

.

.

เพราะความบางเบาเช่นนี้เองมั๊ง คนถึงได้พยายามที่จะสร้างรูปร่างให้มัน

เพราะรับรู้ได้ถึงการมีอยู่ จึงปรารถนาจะสัมผัสจับต้อง

หากไร้ตัวตนในสายตาของผู้คน ก็คงจะไม่ได้รับความสนใจ

และไม่ถูกแปรรูปไปมากมาย,,,,,

 

 

คนสร้างตัวตนของความรัก ด้วยการมี "ผู้เป็นที่รัก"

เป็นตัวแทนของอากาศบางเบา เป็นจุดมุ่งหมาย

ที่เหมือนรวมเอาอากาศเเละศรัทธานั้น มาปั้นเป็นตัวตน

 

"ความรักหน้าตาประมาณไหน ความรักจะใจดีแบบเธอไหม"

 

เพลงเขาถาม??? ^^

ถ้าให้ตอบ คงไม่มีอะไรง่ายเท่านี้

"ความรัก...ก็หน้าเหมือนเธอผู้ถูกรักนั่นเเหละ"

 

หน้าตาของความรัก,,,ในบางครั้งอาจไม่ได้สวยงาม

หรือแม้เเต่บางครั้ง,,,,ไม่จำเป็นต้องสมประกอบ

ความรัก

ไม่ได้มีริมฝีปากสีชมพู หรือแก้มแดงระเรื่อ,,,,ไปเสียทุกครั้ง

บางทีหน้าตาของความรัก อาจเป็นใบหน้าโทรมๆเปื้อนเหงื่อ

มีเพียงริ้วรอยของกาลเวลา มากกว่ารอยประทับของเครื่องสำอางค์...

 

กลิ่นของความรัก,,,อาจไม่จำเป็นต้องหอมหวานเหมือนน้ำหอม

ไม่ได้ติดจมูกแบบกลิ่นดอกไม้

เพียงแค่แป้งเด็กแคร์ แป้งเย็นตรางู กลิ่นสบู่ก้อนละ 10 บาท

หรือบางทีอาจเป็นเพียงกลิ่นเหงื่อ หรือควันไฟ

 

เสียงของความรัก,,,,อาจไม่ใช่เสียงไพเราะจากสวรรค์

อาจไม่ใช่เสียงระฆังวิวาห์จากโบสถ์คริสต์

บางทีอาจเป็นคำว่า "ฮัลโหล" สั้นๆ ในโทรศัพท์.....เเค่นั้น

 

"ความรัก" ก็เเค่นั้น....

แค่บุคคลผู้ถูกรัก....ซึ่งเป็นคนธรรมดา

เท่านั้นเอง

.

.

.

"คุณคงไม่มีวันรู้ว่าความรักหน้าตาอย่างไร หากหัวใจยังไม่มีภาพของผู้ถูกรัก"

 

_____________________________

 

มุมน้อยๆ ::

 เมื่อเจ้าของไดอารี่เริ่มเพ้อ

จากการอ่านนิยายรักวันละหนึ่งเล่ม เล่นอินเตอร์เน็ต

นอนฝัน ไม่ออกไปพบไปเจอผู้คน

ทำให้โลกเล็กๆ อิ่มเอมกับความฝัน,,,,, ^^

วันสุดท้ายเเล้วก่อนที่พรุ่งนี้จะกลับสู่วงจรวุ่นวาย

ขอสูดความฝันให้เต็มปอดเถอะ

 

ซู๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!!

 

อ่าห์.....ชื่นใจ

.

.

.

ยังยิ้มได้ ^^

แม้เป็นช่วงเวลาที่ทำอะไรไม่ได้

กับความรู้สึกในหัวใจลึกๆ

ได้เเต่ภาวนา.....

ให้สิ่งสำคัญของเธอผู้เป็นที่รักของฉัน

กลับมาไวๆ

ฉันไม่ได้หวังอะไร...

มากกว่าให้หน้าตาความรักของฉัน

.

.

.

^_______________^

ยิ้มกว้างๆ

 

(ป.ล. รูปก๊อปมา เห็นว่าสวยดีค่ะ)

 

 

ที่เห็นบ่อยๆในหนังภาพยนตร์

พระ-นางหากไม่ถูกฟ้าส่งมาให้คู่กัน

ก็มักเป็นรักเเต่เเรกพบ รวดเร็ว รุนแรง

เเต่ในชีวิตจริง

ที่เราเห็นบ่อยๆ

ใครคนหนึ่งร้องไห้ และมีอีกคนอยู่ใกล้ๆ

เราหัวเราะ เขาก็อยู่ใกล้ๆ

รถเสีย เขาก็เป็นคนที่ขับรถมารับ

เรายิ้ม เขาก็ยิ้มไปกับเรา

เราร้องไห้...

ปากเขาบอก "จะร้องไปทำไม"

สายตาบอกเชิญร้องได้ ฉันไม่ไปไหนหรอก

ใจเราเลยเริ่มคิดดังๆ

ดีจังที่มีเธอ

เป็นตอนนั้นเองที่เราเข้าใจว่าอะไรคือ "รัก"

^

^

จากหนังสืออีกมุมมองของความรู้สึก  หน้า 202

เห็นว่ามันน่ารักดี,,,,

.

.

เเต่หากเป็นอย่างนั้น ฉันคนนี้ก็คงยังไม่เข้าใจอยู่ดี

ว่าอะไรคือรัก

5555 5 5

 

ยังรอไหวน่า....(บอกตัวเอง)

ก็วันนี้ยังไม่ได้ทำรถเสียสักหน่อยนี่นา -*-

55555 5 55 5

 

 

เพลงไม่ได้มีนัย,,,,,เเค่เพราะดี 5555 5

ก็เธอไม่ได้ทำให้ฉันคลั่งไคล้นี่นา,,,,,

เธอไม่ได้ทำอะไร,,,,,สติฉันก็ยังดี

แล�